Ο Friedrich "Fritz" Zweigelt γεννήθηκε στις 13 Ιανουαρίου 1888 στο Hitzendorf κοντά στο Γκρατς, στη Στυρία της Αυστρίας. Παρακολούθησε το γυμνάσιο και ολοκλήρωσε τις προπτυχιακές του σπουδές στο Γκρατς, και έλαβε το διδακτορικό του στις φυσικές επιστήμες, το 1911, από το Πανεπιστήμιο του Γκρατς, όπου έγινε Βοηθός στο Ινστιτούτο Pflanzenphysiologischen [Ινστιτούτο Φυσιολογίας Φυτών]. Αφού πήρε το πτυχίο του στην Αγροτική Φυτική Υγεία στο Wiener Universität für Bodenkultur (Πανεπιστήμιο Γεωργικών Επιστημών της Βιέννης) το 1912, ο Zweigelt προσχώρησε στο προσωπικό της πρώτης και παλαιότερης σχολής αμπελουργίας και οινολογίας στον κόσμο (ιδρύθηκε το 1860), το Höhere Bundeslehranstalt für Wein-und Obstbau (Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Αμπελουργίας και Δενδροκαλλιέργειας) στο Klosterneuburg. Από το 1918 μέχρι το 1922 εργάστηκε επίσης με μερική απασχόληση ως καθηγητής μαθηματικών και φυσικής στο Mädchengymnasium (γυμνάσιο θυλέων) του Klosterneuburg. Το 1921, μαζί με τον Paul Steingruber και τον Franz Voboril, ο Zweigelt ίδρυσε το σταθμό Bundesrebenzüchtungsstation (Ομοσπονδιακός Σταθμός Αναπαραγωγής Σταφυλιών) στο Ινστιτούτο Klosterneuburg, το οποίο ηγήθηκε το επόμενο έτος.
Στο Klosterneuburg, ως επικεφαλής του σταθμού ο Δρ Zweigelt επιδίωξε να παράγει μια νέα ποικιλία σταφυλιών που θα είχε μεγαλύτερη αντοχή στις ασθένειες των αμπέλων, αλλά με υψηλότερες αποδόσεις. Το 1922, ο Zweigelt διασταύρωσε με επιτυχία δύο αυτόχθονα σταφύλια, το χοντρόφλουδο St. Laurent με το πιο περίπλοκο Blaufränkisch, διασταύρωση που αργότερα ονομάστηκε "Zweigelt" - μια ανώτερη ποικιλία κόκκινων σταφυλιών που αναδείκνυε τόσο την όξινη φύση, όσο το σώμα και το γευστικό βάθος των γονέων του. Αρχικά, ο Δρ Zweigelt ονόμασε αυτή τη νέα ποικιλία "Rotburger", με αναφορά στο Klosterneuburg προς τιμήν της τοποθεσίας που γεννήθηκε το σταφύλι, αν και πέντε δεκαετίες αργότερα μετονομάστηκε προς τιμήν του Zweigelt. Την ίδια χρονιά ο Δρ Zweigelt ανέπτυξε επίσης το λευκό "Goldburger", διασταύρωση Riesling με την άγρια ποικιλία Orangetraube και την "Jubiläumsrebe", διασταύρωση του Veltliner Fruehrot και του Portugieser Grau, που ονομάστηκε έτσι για την 100ή επέτειο του Ινστιτούτου. Μέχρι το επόμενο έτος, το 1923 ο Δρ Zweigelt είχε επίσης παράγει την πιο γνωστή κόκκινη ποικιλία "Blauburger", με διασταύρωση από τα Blaufränkisch και Blauer Portugieser.
Από τότε και στο εξής, το πνεύμα που κυριάρχησε στο πρώην Kuchlhof του Klosterneuburg Abbey ήταν: "η θέληση του ηγέτη είναι η ιερή εντολή μας. Σε αυτόν η βούληση ενός ενωμένου και ισχυρού λαού ανυψώνεται ". Η φήμη του όμως θα προσελκύσει μια ολόκληρη γενιά μελλοντικών αμπελοκαλλιεργητών παρά τις αμφιλεγόμενες πολιτικές του.
Το 1925, ο Zweigelt έγινε επικεφαλής της Abteilung für angewandte Entomologie (Τμήμα Εφαρμοσμένης Εντομολογίας) στο Ινστιτούτο Klosterneuburg, όπου παρήγαγε τρία από τα πιο γνωστά έργα του: "Der Maikäfer: Studien zur Biologie und zum Vorkommen in südlichen Europa" [Μελέτες για τη Βιολογία και την εμφάνιση της Μηλολόνθης στη Νότια Ευρώπη (1928)]. Blattlausgallen [Όζοι από φυτόψειρες (δεν είναι ακριβής μετάφραση)(1931)] και το μνημειώδες έργο, με τον Albert Stummer, "Die Direktträger" [Η ευθεία στήριξη (για αυτόριζα αμπέλια) (1929)] Ο Dr Zweigelt επίσης δημοσίευσε άρθρα σε πολλές εφημερίδες, περιοδικά πανεπιστημίων και μελέτες συναδέλφων του ενώ από το 1917 ως το 1921 επιμελήθηκε την έκδοση του "Zeitschrift des österreichischen Entomologen-Vereines" (Περιοδικό του Αυστριακού εντομολογικού οργανισμού) και από το 1929 ως το 1945 του "Das Weinland (Zeitschrift für Kellertechnik und Weinbau)", (Περιοδικό οινολογίας και οινοποιίας). Συνέχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος για διάφορα περιοδικά και δημοσιεύει εργασίες σε διάφορα ευρωπαϊκά επιστημονικά συνέδρια και συναντήσεις. Κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του στο Ινστιτούτο, ο Zweigelt έλαβε πολλές διακρίσεις: Ήταν επίτιμο μέλος του Landes-Obst-und Weinbau-Vereins der Steiermark (Κρατικός Σύνδεσμος Οπωροκηπευτικών της Στυρίας) και τιμήθηκε με το Erzherzog-Johann -Medaille το 1936, το Babo-Medaille και το Karl Escherich Medaille το 1937. Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι πρόκειται για μια εξέχουσα πρωσοπικότητα της Ευρωπαϊκής αμπελουργίας με πολυσχιδή προσφορά στις επιστήμες της Γεωπονίας και της Ζωολογίας. Από το 1939 έως το 1940, ο Zweigelt διετέλεσε επίσης διευθύνων σύμβουλος του Staatlichen Lehr-und Versuchanstalt für Gartenbau [Εθνικό Ινστιτούτο Εκπαίδευσης και Έρευνας της Κηπουρικής] στην πατρίδα του Hitzendorf και εργάστηκε ως δάσκαλος στο Fortbildungsschule für Gartenbau [Σχολή Εκπαίδευσης για την Κηπουρική ] στο Γκρατς. Μέχρι το 1943 ο Zweigelt είχε επίσης απονεμηθεί καθηγητής στο Hochschule für Bodenkultur [Πανεπιστήμιο Γεωργικών Επιστημών] στη Βιέννη.
Συνδεδεμένος καθώς ήταν με την κυβέρνηση των ναζί, η επαγγελματική σταδιοδρομία του Zweigelt όπως ήταν φυσικό, έληξε στα τέλη του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου και αναγκάστηκε να αποσυρθεί το 1945. Ωστόσο, για πολλές δεκαετίες, παρέμεινε ως Fachkonsulent, επαγγελματίας σύμβουλος στον ιδιωτικό τομέα , και συνέχισε να συνεισφέρει άρθρα και δοκίμια για την αμπελουργία και την εντομολογία. Το 1963 ο Zweigelt δημοσίευσε αυτό που θεωρείται «αυτοβιογραφία» του, ονόματι "Von den Höhepunkten meines Lebens - Werk und Freude" [Ανάμεσα στα κυριότερα σημεία της ζωής μου - δουλειά και ευχαρίστηση, (1963)], το επόμενο έτος πέθανε στο αγαπημένο του Γκρατς, στις 18 Σεπτεμβρίου 1964.
Το 1975, ως μέρος της αναδιάρθρωσης των αυστριακών κανονισμών για το κρασί - το "Qualitätsweinrebensorten-Verordnung" (Κανονισμός για την ποιότητα των ποικιλιών κρασιού), το πλέον διάσημο δημιούργημα του Δρ Zweigelt, το "Rotburger", θεωρήθηκε ότι συγχέεται με την ερυθρή υβριδική ποικιλία Rotberger, που αναπτύχθηκε στη Γερμανία (με το Riesling ως έναν από τους γονείς της). Με την παρότρυνση του οινοπαραγωγού Lenz Moser, ο οποίος ήταν ένας από τους πρώτους που αναγνώρισε τις δυνατότητες της ποικιλίας, και που το είχε φυτέψει εκτενώς λίγα χρόνια νωρίτερα, η ποικιλία μετονομάστηκε σε "Zweigeltrebe" (σταφύλι του Zweigelt), προς τιμήν του Fredrich Zweigelt.
Πηγή: falstaff.at
fine-magazines.de
de.wikipedia.org
geschichte-des-weines.de
Albert Stummer, “Zur Urgeschichte der Rebe und des Weinbaues,” Wien (1911)
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου