Για πάρα πολλά χρόνια το Carmenère θεωρούνταν Merlot και οι αμπελουργοί το δούλευαν με
τον ίδιο τρόπο που δουλεύανε και το Merlot εννοείται. Το πρόβλημα είναι πως οι δυο ποικιλίες έχουν ελάχιστες ομοιότητες. Το Merlot είναι μια πρώιμη ποικιλία (που συνήθως συλλέγεται τον Μάρτιο), η οποία χρειάζεται άφθονο νερό και περισσότερη σκιά λόγω της λεπτής φλούδας. Όταν το Carmenère αντιμετωπίζεται με αυτό τον τρόπο, οι πυραζίνες ξεχειλίζουν και άρα οι γεύσεις που σχετίζονται με αυτές χτυπούν κόκκινο.
Οι ζεστές τοποθεσίες με ηλιόλουστες συνθήκες είναι απαραίτητες για την παραγωγή υψηλής ποιότητας καθώς απαιτεί περισσότερες ζεστές μέρες από άλλες ποικιλίες για να ωριμάσει σωστά. Τα πιο δροσερά κλίματα (καθώς και οι πιο δροσερές εποχές) θα οδηγήσουν σε υποβαθμισμένης ποιότητας σταφύλια με υψηλότερα επίπεδα πυραζινών εμφανίζοντας τις κλασσικές γεύσεις. Τα φτωχά εδάφη βοηθούν επίσης στην καλή ποιότητα. Σε γόνιμα εδάφη το αμπέλι θα επικεντρωθεί στο φύλλωμα και την ανάπτυξή του παρά στο φρούτο. Το Carmenère επίσης δεν προβληματίζεται ιδιαίτερα από την έλλειψη άρδευσης. Επίσης, η αραίωση φορτίου διαχειρίζεται την απόδοση και η αραίωση των φύλλων βοηθά τα σταφύλια να εκτίθενται περισσότερο στον ήλιο, γεγονός που μειώνει τις πυραζίνες. Ανάλογα με το επιθυμητό στυλ και την τοποθεσία του αμπελώνα, ένας οινοποιός μπορεί να επιλέξει να αραιώσει φύλλωμα ανάλογα με την πλευρά που θέλει να εκθέσει περισσότερο στον ήλιο.
Τέλος, ο χρόνος συγκομιδής διαδραματίζει τεράστιο ρόλο στο στυλ του Carmenère που παράγεται, αν και οι οινοποιοί ψάχνουν ακόμα τον «βέλτιστο» χρόνο συγκομιδής της ποικιλίας. Τα σταφύλια που συλλέχθηκαν πρώιμα έχουν υψηλότερα επίπεδα πυραζινών, με χαμηλότερο αλκοόλ και υψηλότερη οξύτητα, ενώ τα σταφύλια που συλλέγονται όψιμα έχουν υψηλότερα σάκχαρα και εντονότερες φρουτώδεις γεύσεις. Οι περισσότεροι πάντως παραγωγοί συμφωνούν ότι η ιδανική στιγμή είναι περίπου στα τέλη Απριλίου ή Μαΐου για να πετύχουν τη χρυσή τομή με ώριμο φρούτο, διακριτικό βότανο, όχι πολύ υψηλό αλκοόλ και τραγανή οξύτητα.
 |
| Η επίδραση της κρυοεκχύλισης στο μούστο |
Η χρήση παλαιών ή νέων βαρελιών δεν βρίσκει τους παραγωγούς σε μια κοινή γραμμή. Για κάποιους στο Carmenère ταιριάζει η ωρίμαση σε βαρέλι ενώ για κάποιους άλλους δεν προσθέτει κάτι. Αν και οι περισσότεροι από τους οινοπαραγωγούς παλαιώνουν σε βαρέλι εντούτοις είτε χρησιμοποιούν μεγαλύτερο ποσοστό παλιό βαρέλι, είτε αποκλειστικά χρησιμοποιημένο. Σταδιακά, όλο και περισσότεροι ακολουθούν αυτή τη διαδικασία και μάλλον σε λίγα χρόνια θα είναι κανόνας για το Carmenère.
Οι πυραζίνες θα είναι πάντοτε παρούσες στο Carmenère και ως εκ τούτου αποτελούν αναπόσπαστο χαρακτηριστικό του σταφυλιού. Ακόμα και οι οινοποιοί που θέλουν ένα πιο ισορροπημένο στυλ αναγνωρίζουν τη σημασία αυτού του χαρακτηριστικού. Το μπαχαρικό και τα βότανα αποτελούν μέρος της προσωπικότητας του Carmenère και η απώλεια τους σημαίνει ότι χάνεται ο χαρακτήρας που μπορεί να κάνει την ποικιλία να ξεχωρίζει.
Τα ώριμα κόκκινα και μαύρα φρούτα με τις λεπτές νότες φρεσκοκομμένου χόρτου, μέντας, τα αρωματικά βότανα, το πιπέρι πρέπει να συνοδευτούν με μέτριο ή υψηλό αλκοόλ, με οξύτητα και μαλακές αλλά υπαρκτές τανίνες ενισχύοντας τη δομή ώστε να έρθει η πολυπόθητη ισορροπία στο κρασί και στην απόλαυση που μπορεί να μας προσφέρει αυτή η μοναδική ποικιλία.
Βιβλιογραφία:
Oz Clarke; Margaret Rand (2001). Oz Clarke's Encyclopedia of Grapes
Servicio Agrícola y Ganadero (Chile), Catastro viticola nacional 2009
Hugh Johnson; Jancis Robinson (2005). The World Atlas of Wine. Mitchell Beazley
See Alley, L. The French connection: Jean-Michel Boursiquot
C. Fallis (2004). The Encyclopedic Atlas of Wine: A Comprehensive Guide to the World's Greatest Wines and Wineries. Global Book Publishing
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου